Somber van hoogleraarschap

Soms als ik stukjes lees en rustig zit na te denken over mijn vak en hoe wij in de geneeskunde omgaan met elkaar wordt ik somber… vooral na het lezen van dit stuk werd ik somber… waarom? is de enige vraag die ik kan hebben..

even wat stukjes uit het artikel uit Medisch contact

 

Maar nu, drie jaar na zijn aanstelling, houdt hij het voor gezien. ‘Het is voor een normaal mens met een gezin niet te doen.’

 

Met het hoogleraarschap kwam er een flink aantal extra managementtaken bij. Zo zit ik in het dagelijks bestuur van onze afdeling van 140 mensen, ben ik als hoofd van het researchlab eindverantwoordelijk voor 25 personen, zit ik bij alle afdelingsvergaderingen en researchbesprekingen en ben ik verantwoordelijk voor alle pathologieprotocollen.

Elk jaar wordt je productie in publicaties gemeten. Er is competitie binnen vakgroepen, binnen universiteiten, nationaal en internationaal. Binnen het systeem ben je volledig afhankelijk van je score en van de impactfactor van de bladen waarin je publiceert. Haal je de norm niet, dan droogt de financiering op.

..en de beste zin uit het artikel:

Daarnaast is er een maximaal aantal uren dat ik aan werk wil besteden en een minimum aantal uren dat ik aan mijn gezin wil besteden.


Michiel

Nieuwsgierig naar de auteur van dit artikel? Klik hier voor mijn CV. Of blijf met je muis even hangen op het plaatje hier naast..

Geef een reactie